Kto jest silniejszym psem czy wilkiem? Wilki mają silną siłę ugryzienia około 400 psi, która jest silniejsza niż większość gatunków psów. Niektórzy uważają, że wilk może ugryźć do 1,000 psi, ale testowanie na zwierzętach siły ugryzienia może być trudne. Ukąszenie wilka różni się ze względu na jego rozmiar i to, czy

Właściciel pewnego owczarka belgijskiego miał okazję doświadczyć spotkania jego czworonoga z… wilkiem. Tego, jak zachowały się oba zwierzęta, nikt się nie mógł spodziewać. Zobacz też: Mężczyzna wybrał się do lasu ze swoim psem. Tam obaj trafili na wilka. Można się tylko domyślać, jak bardzo przestraszony musiał być właściciel owczarka. Film z tego niezwykłego w skutkach spaceru trafił do sieci. Jak wszyscy wiemy, zarówno pies jak i wilk są do siebie niezwykle podobne. Wielokrotnie jednak w trakcie spotkania obu zwierząt dochodziło do krwawej walki. Tym razem jednak zachowanie obu zwierząt było zaskakujące. Zwierzęta zaczęły się… bawić! Gdy wspomniany pies natrafił w lesie na wilka, zachowywał się, jakby spotkał dawno niewidzianego, psiego przyjaciela. Oba zwierzęta zaczęły się ze sobą bawić, turlając się po ziemi i podgryzając. Co zaskakujące, Spotkanie to wyglądało jak zwyczajna zabawa dwóch znajomych psów. W pewnej chwili można odnieść wrażenie, że to pies rasy husky bawi się z owczarkiem. Tymczasem był to z całą pewnością najprawdziwszy wilk. Nagranie robi istną furorę w sieci. Jak widzimy, zwierzęta w ogóle nie miały zamiaru robić sobie krzywdy i wszystko skończyło się na zabawie. Idziesz do lasu z psem? Uważaj na wilki Nie należy tego jednak traktować jako zwyczajnego zachowania psa po spotkaniu z wilkiem. Bardzo prawdopodobne było, że oba zwierzęta rzucą się sobie do gardeł. Jak wyglądało to spotkanie można zobaczyć na poniższym wideo:
Po gwałtownych ruchach rekina wydawać się mogło, że z psa nic nie zostanie. Tymczasem ku zdziwieniu wszystkich, po chwili rekin odpłynął od nieustraszonego czworonoga. Wszystko z bliskiej Przemoc i agresja nieodmiennie kojarzą się z pierwotną męskością. Męskość kojarzy się natomiast z władzą i siłą. Wyniki badań Evansa, Gauthiera i Forsytha pokazują, że walki psów to substytut owej męskiej siły i poczucia osiągnięcia sukcesu. Posiadanie groźnego i walecznego psa buduje wysoki status w pewnych grupach społecznych, w których szacunek wiąże się z siłą fizyczną. Potwierdzenie męskości…W kręgach tych organizowanie walk psów to w rzeczywistości próba potwierdzenia swojej męskości. Walka dwóch psów to zatem symboliczna walka dwóch mężczyzn, przegrana to zaś porażka wymagająca ofiary – zabicia przegranego. Ile prawdy jest w tej teorii – niech każdy odpowie sobie względu jednak na powód popularności krwawych sportów, warto pamiętać, że głównymi cierpiącymi są psówPoczątki walkWalki psów to odmiana tzw. krwawych sportów, mających swój początek w czasach Imperium Rzymskiego. Tego typu rozrywka przyciągała wielkie tłumy i samych cezarów. Setki zwierząt, takich jak niedźwiedzie czy lwy ginęły w Koloseum w starciach z dużymi i agresywnymi psami. Ich waleczność i bezwzględność została wykorzystana również w czasie rzymskiego podboju Brytanii (43 rok Rzymian, biorące udział w tej wojnie, wywodziły się z Grecji i nosiły miano molossów (mollosus). Brytowie natomiast dysponowali tzw. mastifami. I choć ludy Brytyjskie były w mniejszości i ostatecznie wojnę przegrały, ich mastify zrobiły ogromne wrażenie na Rzymianach. Postanowili więc przetransportować je, aby mogły pokazać swoje bojowe możliwości w Koloseum oraz w czasie wojen. Importowane mastify były szczute na duże zwierzęta: dzikie słonie, niedźwiedzie, lwy, byki. Zaciekle walczyły również z psówAż do wieku XIX duże psy bojowe zajmowały się szczuciem byków i niedźwiedzi w takich krajach jak Niemcy, Hiszpania, Portugalia i Holandia. Najlepiej sprawdzały się w tym psy angielskie – potomkowie brytyjskich mastifów, importowanych przez Rzymian. W wieku XVI krwawe sporty z udziałem psów i dużych zwierząt stały się w pewnym momencie źródłem rozrywki brytyjskiej rodziny królewskiej. Wielką ich zwolenniczką była na przykład królowa Elżbieta I, zwana z roku 1835 oficjalnie zakazała Anglikom organizowania walk psów. W rzeczywistości jednak krwawe sporty zeszły do podziemia, a uchwycenie uczestników tych spektakli było i jest niemal psówW Stanach Zjednoczonych walki psów stały się popularne w roku 1817, po przywiezieniu z Europy Staffordshire Bull Terierów. Zawody odbywały się już wcześniej, bo od połowy wieku XVIII, jednak dopiero po zakończeniu wojny secesyjnej zainteresowanie walkami psów wzrosło. W wieku XX Amerykanom zakazano podobnych przedsięwzięć. Nie przeszkodziło to oczywiście miłośnikom do dalszego ich organizowania. Trudno było ukrócić proceder choćby ze względu na to, że wielu amatorów walk psów to policjanci i z nielegalnymi walkami psów trwa do dzisiaj. Jednym z największych amerykańskich nalotów na nielegalne hodowle psów bojowych miał miejsce 8 lipca 2009 r. Większość uratowanych psów należało do rasy pit psówZasadyWarunki danego miejsca determinują zasady rozgrywki. Na wsiach walki odbywają się w stodołach lub ziemnych dołach. W miastach natomiast toczą się w garażach, piwnicach, opuszczonych budynkach i magazynach, w ciemnych zaułkach a nawet na psy walczą do momentu, aż jeden z nich zostanie uznany za zwycięzcę. Przegrany pies to ten mocniej poraniony, uciekający z „ringu” lub zabity. Karą za porażkę jest śmierć poprzez zastrzelenie, pobicie lub ostatnie metody najczęściej stosowane są przez grupy przestępcze, zarabiające duże pieniądze na walkach psów. Czasami zdarza się jednak, że walka nie kończy się ogłoszeniem zwycięzcy. Walki psówOpłacalny biznesWalki psów generują ogromne zyski finansowe, gdyż łączą się z hazardem. Często udział w tego typu rozrywce można wziąć tylko za opłaceniem wstępu. Organizatorzy muszą także zdobywać pieniądze na kontynuowanie Polsce właściciele walczących, zwycięskich psów dostają nagrody pieniężne o wysokości kilkuset złotych, w Wielkiej Brytanii za wygraną walkę można dostać nawet kilka tysięcy funtów. Nierzadko za utrzymanie podziemia krwawych sportów odpowiadają zorganizowane grupy psówTreningi czy tortury?Psy biorące udział w walkach poddawane są bezwzględnym treningom, nie tylko wzmacniającym ciało, ale też zwiększającym poziom agresji. Zdarza się, że kilka dni przed walką zwierzę nie dostaje pożywienia, aby w walce było bardziej bezwzględne. Dosyć popularnym sposobem na tresowanie jest przywiązywanie do drzewa. Przywiązane zwierzę jest bite, aby wściekłość i agresja osiągnęły doprowadzony na skraj wściekłości często toczy pianę z pyska – jest to sygnał dla właściciela, że trening należy przerwać. W ten sposób wychowany pies staje się agresywny w stosunku do każdego, kto wykona nieostrożny gest. Pies musi być ponadto bezwzględnie posłuszny właścicielowi. Jeśli nie będzie wykonywał poleceń, spotka go bolesna również inne metody szkolenia, w których pies nie jest bity. Osoba trenująca udaje ciosy, aby zwierzę z własnej woli zaczęło walczyć. Uważa się bowiem, że pies bity przed walką boi się, a przez to nie jest skuteczny, traci chęć do walki. Walki psówWażnym elementem tresury jest dieta. Bardziej rozbudowane mięśnie i większe gabaryty to efekt podawania sterydów w pokarmie. Psy walczące muszą być ponadto bardzo silne, ale też zwinne i sprytne. Liczy się oczywiście siła uścisku i zwiększenie mięśni odbywa się również poprzez specjalne ćwiczenia. Kawałek skóry przywiązuje się do sznura lub sprężyny, umocowanej na gałęzi. Zadaniem psa jest szarpanie „przynęty” przez kilka minut dziennie. W ten sposób zwiększa się siła szczęk i wytrzymałość ciała. Ważne jest wzmacnianie układu oddechowego i krwionośnego, co przekłada się na dobrą i instynkt walki wzmacnia się poprzez stosowanie tzw. bait, czyli zwierząt-przynęt. Wykorzystuje się do tego zazwyczaj bezpańskie i porywane psy lub koty, które okalecza się (wyrywanie zębów, piłowanie pazurów, wiązanie), aby nie poraniły tresowanego psa. Zadaniem tego ostatniego jest zagryzienie przynęty. Zdarza się jednak, że rolę przynęty pełni pies do walk, który przestał wygrywać (i co za tym idzie, nie opłaca się już w niego inwestować).Walki psówPit bulle – „gwiazdy” psich walk Rasa wyodrębniona została w USA, a jej bezpośrednimi przodkami są angielskie bullteriery. Przed I wojną światową amerykański pitbull był niemal ikoną w świadomości Amerykanów. Często przedstawiano go owiniętego flagą USA. Miał więc symbolizować amerykańskie wartości: siłę i władzę. Po I wojnie światowej popularność rasy znacznie latach ’60-tych i ’70-tych amerykański pitbull terier stał się symbolem amerykańskiego getta. Zaczęto go więc kojarzyć z klasami niższymi, głównie czarnoskórymi obywatelami USA. Uznano go wręcz za potwora, zagrażającego innym ludziom i zwierzętom. Pitbulle posiadają chyba wszystkie cechy, jakie walczący pies powinien posiadać. Zaliczamy do nich mocne ciało, a przede wszystkim rozbudowane mięśnie szczęk i wysoki próg bólu. Mocne szczęki wsparte są na masywnej szyi, połączonej z szeroką i odporną na urazy klatką amerykański, amerykański pitbulterierPit bull posiada również pewną cechę charakteru, dzięki której jest rasą niezwykłą – potrzebę zadowolenia swego właściciela. Dlatego też w trakcie walki jest nieokiełznany i bezwzględny. Daje z siebie wszystko, by nie zawieść oczekiwań opiekuna. I choć waleczność ma we krwi, posiada też bogatą emocjonalność, którą wielu (a być może wszyscy) miłośnicy walk psów spłycają do poziomu skrajnego każdej walce (trwającej czasem kilka minut, a czasem godzinę), pozostają rany. Aby jednak nie zostać wykrytym przez policję, właściciel psa bojowego leczy go sam lub opłaca zaufanego psówRasy angażowane do walkNie tylko pitbulle wykorzystuje się do walk. Istnieje wiele typów, które wg organizatorów i hodowców spełniają warunki uczestnictwa w zawodach. Do ras bojowych zalicza się psy uznawane za agresywne (wymagające specjalnych zezwoleń), amerykańskiBullterierCane corsoDog argentyńskiDog kanaryjskiOwczarek kaukaskiDog z MajorkiPit bullRottweilerTosa Inu Dog kanaryjski Cane corso Bulterier, bull terrier. Pitbull amerykański, amerykański pitbulterier Pies z Majorki (Perro de Presa Mallorquin) Buldog amerykański Dog argentyński Tosa inu. Akbaş, akbasz, akbash dog Owczarek psów – ciekawostkiW ostatnich latach liczba walk psów w Wielkiej Brytanii wzrosła o 400%.W Kabulu walki psów są jawne, a nawet nadzorowane ze względów bezpieczeństwa. Psy biorące udział w tamtejszych zawodach nie walczą na śmierć i życie, lecz do poddania się jednej ze stron. Najlepsze psy są warte tyle, co nowy praw zwierząt uważają, że walki psów są jedną z najokrutniejszych form znęcania się. Nie chodzi wyłącznie o same walki, lecz także bezwzględne treningi psów w Japonii nie są zakazane w skali krajowej. Przepisy zależne są od danej prefektury. Nielegalne są w prefekturach: Hokkaido, Ishikawa, Fukui, Kanagawa, Toyama i Tokio. Większość walk psów w Japonii odbywa się z udziałem jednaj rasy – Tosa psówUwagi końcoweNiniejszy artykuł powstał na prośbę czytelników, aby jednak była jasność – nie akceptujemy walk psów. ani zmuszania zwierząt do walk. Sam temat wywołuje wiele kontrowersji, walki psów są bowiem bardzo brutalne. Zdecydowaliśmy się zatem, aby ilustracje nie ukazywały prawdziwego oblicza tego „sportu”, tylko stanowiły tło dla artykułu. Walki psówPolecamyHipotetyczne pojedynki zwierzątLew kontra tygrysNajmądrzejsze rasy psów – TOP100Agresywne rasy psówPies domowyRasy psów – opisy i charakterystykaPsowateRasy kotów – opisy i charakterystykaZwierzęta domowe
Kura chroni swoje kurczęta przed młodym psem, który chce się z nimi bawić w dosyć niebezpieczny sposób. Kura wygrała, choć trochę jej pomogłem w przegonieniu
Pamiętacie opisywanego przez nas wilczaka czechosłowackiego, czyli rasę powstałą w wyniku krzyżowania psa i wilka? Otóż nie tylko Czesi postanowili stworzyć idealna hybrydę psa domowego z jego bezpośrednim przodkiem. Pośród ras uznanych przez FCI istnieje jeszcze jedna powstała w wyniku takiej właśnie krzyżówki. Saarlooswolfhond, czyli wilczur Saarloosa miał być psem o bardziej pierwotnych cechach, zbliżających go do swojego dzikiego przodka jednocześnie posiadający cechy użytkowe odziedziczone po owczarku niemieckim. zdjęcie pochodzi ze strony Saarlooswolfhond – historia Czy można stworzyć psa, który będzie w dużej części wilkiem, a jednocześnie będzie miał zalety owczarka niemieckiego czyniące go psem użytkowym? Ten piękny cel okazał się nie łatwy do uzyskania w praktyce. Marzeniem holendra Leenderta Saarloosa było stworzenie rasy, która będzie bardziej pierwotna i mniej uczłowieczona niż większość psów domowych, ale jednocześnie, która będzie miała walory użytkowe. W tym celu skrzyżował owczarka niemieckiego Gerarda van der Fransenum z wilczycą Fleuri, która reprezentowała syberyjski typ wilka europejskiego. Urodzone z tej krzyżówki suczki ponownie skrzyżował z ich ojcem Gerardem, uzyskując w ten sposób osobniki mające w sobie 1/4 krwi wilka. Na skutek dalszej hodowli i ostrej selekcji powstała nowa rasa, która zyskała miano wilczura europejskiego lub wilczura Saarloosa. Psy te niespodziewanie wykazały się cechami czyniącymi z nich, po odpowiednim szkoleniu, doskonałych przewodników dla osób niewidomych. Niestety w trakcie dalszych prac hodowlanych i zwiększeniu dolewki krwi wilka cechy te a wraz z nimi walory użytkowe zostały zatracone. Rasa została oficjalnie uznana w 1975 roku jako pies rodzinnym bez użytkowego przeznaczenia i nie jest poddawana próbom pracy. Saarlooswolfhond – wygląd Już na pierwszy rzut oka nie ma wątpliwości, że saarlooswolfhond ma w sobie domieszkę wilka. Widać to w jego mocnej i harmonijnej budowie ciała, wydłużonej sylwetce, umaszczeniu, proporcjonalnej wilczej głowie z oczami w kształcie migdała, osadzonymi nieco skośne i po jasny, najlepiej żółtym zabarwieniu. Cechą charakterystyczną saarloodwolfhonda jest również duży dymorfizm płciowy, jaki występuje w tej rasie. Ponadto psy te mają gruby i obficie owłosiony ogon sięgający co najmniej stawu skokowego. Noszony jest on w kształcie szabli lub prawie prosto. W kłusie lub kiedy pies jest pobudzony, może być uniesiony nieco wyżej. Szata saarlooswolfhonda zmienia się wyraźnie w zależności od pory roku. Zimną podszerstek jest obfity i tym samym chroni psa przed niską temperaturą. Na lato w dużej mierze jest on zrzucany w okresie linienia. Saarlooswolfhondy mogą występować w trzech umaszczeniach: wilczym i dzikim w odcieniach od jasnego do ciemnego, od jasnokremowego aż do białego, w kolorze płowym i brązowym. U psów o maści wilczej, dziczej i białej pigmentacja nosa, warg i pazurów powinna być czarna a u psów kremowych, płowych i brązowych czekoladowa. Saarloodwolfhondy osiągają wzrost: 65-75 cm psy i 60-70 cm suki. Saarlooswolfhond – charakter Wpływ wilka jest wyczuwalny także w charakterze saarlooswolfhonda. Są to psy stadne, bardzo źle znoszące samotność, a w przypadku zagrożenia mają naturalną tendencję do ucieczki. Bez odpowiedniej socjalizacji jako szczenięta mogą być lękliwe i nieufne. Nie są ślepo posłuszne właścicielowi i podczas ich wychowywania należy wykazać się cierpliwością oraz uszanować ich niezależną naturę. Pomimo gabarytów mają bardzo łagodny charakter, więc nie sprawdzą się w roli stróża. Są to typowe psy do towarzystwa, które jednocześnie wymagają odpowiedniej dawki ruchu. Saarlooswolfhondy odziedziczyły również po wilkach cechy umożliwiające przemieszczanie się kłusem bez zmęczenia na długich dystansach. Jest to zasługą odpowiedniej budowy ciała, która wpływa również na sposób poruszania się. Niewiele innych ras jest w stanie im dorównać pod tym względem. Wyjątkiem jest nie kto inny, jak wilczak czechosłowacki będący również owocem krzyżówki psa z wilkiem i charakteryzujący się tą samą cechą. zdjęcie pochodzi ze strony Saarlooswolfhond – zdrowie Saarlooswolfhondy cieszą się bardzo dobrym zdrowiem i są długowieczne. Saarlooswolfhond – dla kogo? Ze względu na specyficzny charakter nie są to psy dla każdego. Saarlooswolfhondy nadają się dla doświadczonych osób, które zrozumieją ich naturę, mogą poświęcić im odpowiednią ilość czasu oraz wykażą się odpowiednią dozą cierpliwości podczas ich wychowywania.
Skrzyżowanie psa z wilkiem to pomysł nienowy. Zgodnie z pierwotnym założeniem psy miały przejąć część cech wilków (takich jak odwaga, siła fizyczna, wytrzymałość) oraz część cech właściwych dla psów (inteligencja, posłuszeństwo człowiekowi, łatwość szkolenia). jakości kosmetyczka stworzona z myślą o miłośnikach psów i wilków! Idealna do przechowywania drobnych przedmiotów lub jako mniejszy piórnik/przybornik. Zgrabna poręczna, wewnątrz wykończona satynową podszewką Psa na urlopie!Niepowtarzalne hasło “Walk with me” nadaje jej tajemniczego charakteru, a właściciela motywuje do działania ;)EDYCJA LIMITOWANA: Mocno ograniczona dostępność – tylko 5szt! Wpadła Ci w oko? Nie czekaj, zamów zanim zniknie z naszego magazynu ;)Produkt wyprzedany! Zostaw maila, a damy Ci znać jak tylko się pojawi :)Wyślij mi wiadomość, gdy znów się pojawi na adres: Already 5 persons shown interest. Wilczak czechosłowacki to rasa należąca do grupy psów pasterskich zaganiających, wywodząca się z hodowli na dawnych terenach Czechosłowacji. Próby krzyżówki psa z wilkiem (w tym przypadku karpackim wilkiem euroazjatyckim) miały miejsce w 1955 roku, a ich celem było stworzenie psa wykorzystywanego do pracy w służbie granicznej.
Katarina Behan, dla Pet News and Views Jeśli posiadasz psa, być może powiedziano ci, że twój pies jest wilkiem w psiej odzieży i że twój pies zawsze obserwuje cię pod kątem oznak słabości, aby mógł wznieść się do pozycji psa dominującego - lub alfy. Trend odchodzi od tego przewaga teoria tresury psów. Setki lat hodowli pod wpływem człowieka doprowadziło psy do utraty zdolności i potrzeby polowania na własne źródło pożywienia. Większość psów wędrujących na wolności żyje z ludzkich wysypisk. To bardzo różni się od zachowania wilka. Badania wykazały, że swobodnie wędrujące psy spotykają się przelotnie w celu rozmnażania i czasami spędzają razem czas. Prawdopodobnie najlepiej byłoby nazywać je grupami otwartymi, a nie paczkami. Te wolne grupy psów zwykle składają się z niespokrewnionych psów, a samica często ją wychowuje szczenięta sama. To również różni się od watahy wilków. Jedno badanie, prawdopodobnie pierwsze tego rodzaju, dotyczące psów domowych w warunkach domowych, które rozpoczęło się w 1994 roku i nadal jest kontynuowane, dotyczy grupy psów żyjących z ludźmi w grupie dwóch lub więcej psów. Te psy zostały nagrane 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, aby zapewnić, że żadne zachowanie lub kursor poprzedzający zachowanie nie zostały te wykazały, że psy wolą stabilność w swoich związkach i unikają konfrontacji. Stwierdzono również, że psy, które mieszkają razem, nie organizują się w liniowej strukturze mieszkasz z więcej niż jednym psem, możesz zobaczyć dowody na tę nieliniową strukturę we własnym domu. Psy z problemami behawioralnymi są często określane jako „dominujące”, a ludzie uważają, że muszą potwierdzić swój autorytet jako alfa lub top dog. W przeszłości większość trenerów psów używała parasola agresji dominacji i dominującego psa do wyjaśniania problemów. Zrozumiałe, że to utknęło, ponieważ miało sens i nie było nic, co mogłoby sugerować inaczej. Rada była taka, aby nigdy nie jeść przed psem, nigdy nie pozwalać mu spać na łóżku lub kanapie, nigdy nie pozwalać psu chodzić przed sobą na spacerze i czy pies powinien źle się zachowywać , wepchnij psa na grzbiet i trzymaj go tam, aż przestanie walczyć lub „poddać się”. Chodziło o stworzenie zwycięzcy i przegranego - tym samym uczynienie relacji pies / człowiek rodzaju rady są zbyt ogólne i mogą być szkodliwe dla twojego psa. Konkretne zachowania problemowe u psów powinny mieć konkretne odpowiedzi, opierać się na zachowaniu psa (nie wilka), a także powinno mieć naukowe rozwiązanie oparte na nauce o uczeniu się - w czym progresywny trener powinien być w stanie Ci pies, Ben, siedzi ze mną na kanapie. Czy on jest dominujący? Nie, on po prostu lubi kanapę (i mnie). Ben idzie przede mną na spacery. Czy on jest dominujący? Nie, on po prostu interesuje się wieloma zapachami. Ben często wygrywa przeciąganie liny; czy on myśli, że jestem słaby? Nie. Ben przysuwa się, kiedy go proszę, przychodzi, kiedy do niego dzwonię, i siada, kiedy go pytam. Zawsze czuję się lepiej, kiedy jest ze mną Ben i dobrze się bawię, trenując go. Właśnie o to chodzi w dzieleniu życia z psem. Katarina Behan prowadzi Gentle Modern School of Dog Training i od ponad dziewięciu lat jest trenerem psów. Blog Katariny, Dog Life Training, zawiera przydatne wskazówki treningowe. Został stworzony, aby zapewnić rodzicom psów bezpłatne źródło informacji, dzięki którym lepiej zrozumieją swojego psa, aby życie stało się przyjemniejsze dla obojga. Mieszka w Melbourne w Australii z mężem, pięcioletnią córką, 10 miesięcznym seterem irlandzkim, kotem birmańskim Spencer i smokiem Norbertem. Napisała również artykuł Dog Trainer Trains A Piglet, który pokazuje inteligencję świń i jak delikatne wskazówki dotyczące tresury psów można zastosować do innych zwierząt.
WPHUB. pies. + 2. Aleksandra Kabała. 02-03-2023 09:11. Kibicowała mu cała Polska. Pies Muniek nie żyje. Nie udało się uratować życia psa, którego pijana kobieta wyrzuciła przez balkon
Odpowiedzi blocked odpowiedział(a) o 21:56 Zamknij go i radzę wyposażyć się w wiatrówkę, albo chociaż pistolet na kapiszony. Wilki z reguły nie atakują, a jak usłyszą hałas, łatwo się płoszą. EKSPERTAll Rekin odpowiedział(a) o 21:58 W dzień koło domu pies będzie bezpieczny. Sprawdź szczelność ogrodzenia w koło domu. Na dalsze wędrówki prowadź go na smyczy. Dzień jest dla niego bezpieczeństwem, jednak w nocy lepiej go schować , bo może skończyć się to dla was i niego nieprzyjemnie...Tak jak ktoś już napisał proponowałabym wyposażyć się w wiatrówkę , bądź coś w tym stylu. EKSPERTCarolaina. odpowiedział(a) o 18:30 W dzień pies powinien być bezpieczny, wilk odczuwa naturalny lęk przed człowiekiem, także nie sądzę aby zbliżyły się za dnia tak blisko ludzi. Na noc jednak bym go gdzieś chowała, ponieważ wilki również instynktownie nie cierpią psów. Luq83 odpowiedział(a) o 19:45 Polecam kombinację broń hukowa + gaz pieprzowy (kupisz je np na oraz kontakt z leśniczym czy też policją w tej sprawie. Jeżeli jest zagrożenie dla zwierząt to także i dla ludzi. odpowiedział(a) o 09:56 Uważasz, że ktoś się myli? lub POCHŁANIACZ ZAPACHÓW MOCZU PSA KOTA NATURALNY NEUTRALIZATOR SPRAY 200ml. od. Granulat Super Benek 6452 walka z zapachem 450 ml 450 g. dostawa we wtorek. 72 Jak skończy się historia psa, który na spacerze w lesie natknął się na wilka? Czy będzie to mrożąca krew w żyłach opowieść o walce, czy może niesamowite i pełne miłości spotkanie dwóch zwierząt? Obejrzyj video! Przez Opublikowano 08:10, aktualizacja dnia 18:57 Choć patrząc na maleńkiego, rozkosznego i puchatego szczeniaczka trudno w to uwierzyć, to pamiętajmy, że zanim nastąpiło jego udomowienie, były czasy, kiedy psy były całkowicie dzikimi stworzeniami. Żyjącymi na wolności, najczęściej w stadzie. Dziś, nasi milusińscy nad wędrówkę w sforze raczej przedłożą ciepło domowego ogniska i zestaw kapci do obgryzania, ale nadal spotkać można psy, które całą swoją duszą cieszą się z towarzystwa dzikich zwierząt. Pies i wilk – miłość od pierwszego wejrzenia Bez wątpienia taki właśnie jest ten owczarek belgijski malinois, który podczas spaceru ze swoim panem, niespodziewanie spotkał starego przyjaciela z dzieciństwa. Wilka, który jako szczenię został adoptowany przez człowieka i z którym owczarek się wychowywał. Okazało się, że zwierzęta świetnie się nawzajem pamiętają! Radość obu czworonogów ze spotkania jest niesamowita. Bez zważania na to, co dzieje się dookoła zaczynają się bawić i przekomarzać. Choć niektóre momenty zabawy wyglądają groźnie, zwierzęta uważają, by się nie zranić. Pies wilkowi przyjacielem? Choć historia tego spotkania wzrusza, to koniecznie trzeba pamiętać, że reakcja dzikiego zwierzęcia może być zupełnie nieprzewidywalna. Dlatego zawsze uważajcie, kiedy podczas spaceru spotkacie dziką zwierzynę. Przypominamy również, że spuszczanie psa ze smyczy w lesie, jest w Polsce prawnie zakazane.
12 października 2015 w Sunne, Tommy Berglund wraz ze swoim 4 letnim psem imieniem Klara, wybrali się do lasu na polowanie. Pies spotkał dwa wilki i jak to pies chciał się zaprzyjaźnić jednak one postanowiły zaatakować psa. Dzięki kamerze umieszczonej na kamizelce psa, teraz oglądamy to starcie.
dr hab. Sabina Nowak Psy to udomowione wilki. Oba te gatunki mogą się krzyżować, co dowodzi, że pomimo długotrwałego procesu domestykacji psa, niewiele się różnią genetycznie. Wilki są prawdopodobnie przekonane, że psy są nadal wilkami. Nie mają pojęcia, że pies ma swojego właściciela, który go żywi i utrzymuje, a często darzy także ogromnym uczuciem. Traktują psy jak konkurentów do terytorium i do pokarmu. Jeśli psy mają możliwość biegania luzem, regularnie odwiedzają pobliskie lasy i zostawiają tam odchody i mocz, szczególnie na odchodach i znakowaniach wilków. Podjadają też resztki ofiar wilków. Widzimy to często na nagraniach z naszych fotopułapek. Dla lokalnej wilczej grupy rodzinnej jest to jednoznaczne ze znakowaniem ich terytorium i próbą jego zawłaszczenia przez obcego osobnika, a także zagrożeniem dla ich potomstwa. To trochę tak, jakby obcy człowiek wchodził do naszego domu, rozrzucał tam swoje rzeczy, wyjadał z lodówki i zadamawiał się pod naszą nieobecność, a potem znikał. Para rodzicielska wilków, która chroni swoje potomstwo i zasoby pokarmowe, idąc za śladem zapachowym bardzo łatwo trafia do obejścia, gdzie taki pies mieszka. Może go też łatwo rozpoznać podczas spotkania w terenie. Dlatego przypadki zabijania psów przez lokalne wilki w lesie, na polach, nawet w obejściu i przy budzie nie są rzadkością. Ewentualne zagryzienie psa przez wilka nie jest aktem ślepej agresji, lecz raczej ochroną własnych zasobów. Z tego też powodu wilki nie stanowią zagrożenia dla ludzi, bo dla wilka człowiek nie jest konkurentem w środowisku. Często obserwuje się przypadki agresji psów wobec innych psów, a także ataki psów na zwierzęta gospodarskie. Niestety, w takich sytuacjach najczęściej o śmierć psa lub zabicie inwentarza obwinia się wilki. Nie jest prawdą, że wyłącznie bezdomne, czy wałęsające się psy są zagrożeniem ponieważ sprawcami takich zdarzeń mogą być zwierzęta mające swoich właścicieli. Między psami mieszkającymi po sąsiedzku mogą istnieć tak ostre antagonizmy, że zagryzają się wzajemnie. Wskazują na to także badania genetyczne śliny pobranej z ran pogryzionych lub martwych psów. Co więcej, w środowisku naturalnym, a obecnie nawet w sąsiedztwie zabudowań psy mogą zostać zabite przez dziki, przez lochy broniące swojego potomstwa. Potrafią one dotkliwe pogryźć, a nawet zabić psa w obliczu zagrożenia dla nich lub dla ich potomstwa. Nie uważam, by wilki zabijające psy były zagrożeniem dla ludzi, zatem raczej nie ma potrzeby alarmowania i wywoływania paniki w obszarach, gdzie takie sytuacje się zdarzają . Dobrze jednak żeby wszyscy właściciele psów wiedzieli, że prawo w Polsce zabrania puszczania psów luzem w lesie. Psy, nawet te ukochane kanapowce, potrafią być bardzo sprawnymi zabójcami zwierząt leśnych, saren, a nawet cieląt jeleni. Dowodzą tego badania naukowe. Trzeba też pamiętać, że puszczając psa luzem w lesie narażamy go na niebezpieczeństwo ze strony mieszkających tam dzikich zwierząt. Sporo o presji psów na środowisko można się dowiedzieć z jednego z odcinków serii „Las Story” Kiedy go kąpie, rozumie swój błąd! Na jednej z ulic Los Angeles, kilka osób zauważyło błąkającego się wilka! Na pomoc wezwano organizację Hope For Paws. Po przybyciu na miejsce, wolontariusze nie kryli, że to bardzo trudna misja. W końcu mieli stanąć twarzą twarz z wilkiem! Kiedy wolontariuszka Lisa Chiarelli zobaczyła W trakcie jednego ze spacerów ze swoim psem w lesie, mężczyzna natrafił na wilka. Każdy, kto znalazłby się na miejscu właściciela, obawiałby się, czy konfrontacja owczarka belgijskiego malinois z jego dzikim krewnym może zakończyć się dla niego tragicznie. Jednakże finał tego spotkania to rodzina lądowych ssaków z podrzędu psokształtnych, obejmujących psy, wilki, lisy, kojoty czy szakale. Udomowioną formą wilka jest pies domowy, który od tysięcy lat towarzyszy ludziom jako zwierzę użytkowe, a także domowe. Eksperci teoretyzują, że początki udomowienia szacuje się na ok. 12 000 lat przed naszą erą. Proces domestyfikacji wilków z każdym wiekiem ewoluował, dlatego wielu opiekunów czworonożnych pupili może się zastanawiać, jak wiele z wilka pozostało w psach. Wystarczy obejrzeć nagranie ze spotkania przyjaznego czworonoga z jego dzikim przodkiem, aby samemu wysunąć i pies przystąpili do zabawyPewien mieszkaniec Litwy wybrał się na leśną wędrówkę wraz ze swoim owczarkiem belgijskim malinois. W pewnym momencie niespodziewanie zauważył na drodze wilka. Można się tylko domyślać, jak bardzo przestraszony musiał być właściciel psiaka... ale to nie takie drapieżnik nie był wcale przypadkowym stworzeniem, które mogłoby błyskawicznie przystąpić do krwawej walki. Okazuje się, że wilk przed laty został adoptowany przez człowieka i wychował się w towarzystwie udomowionego czworonoga. Mężczyzna czeka 5 godzin przed schroniskiem. Powód? Miłość od pierwszego wejrzeniaCZYTAJ DALEJKu zdumienia właściciela, przyjaciele z dzieciństwa nadal się świetnie pamiętali i od razu przystąpiły do wspólnej zabawy, jak za dawnych dobrych czasów. Bez zważania na to, co dzieje się wokół nich, psowate zaczęły się pogryzać w zabawie i turlać po ziemi. Choć niektóre momenty wyglądają groźne, zwierzęta nie mają zamiaru zrobić sobie krzywdy. Spotkanie dalekich krewnych robi furorę w sieciNagranie przedstawiające zabawy psa z wilkiem zostało opublikowane w Internecie, gdzie w zadziwiająco szybkim tempie zyskało na oglądalności. W sekcji komentarzy pojawiły się wyrazy zachwytu oraz żartobliwe spostrzeżenia:- Hej, trochę szacunku dla swoich przodków! - zażartował jeden z widzów. - To dosłownie tak, jakby współczesny człowiek robił zapasy z jaskiniowcem - dodał jednym z komentarzy zauważono, że wilki są predestynowane do długich polowań w stadach oraz wybijania słabszych osobników. Owczarek belgijski malinois stanowi ich przeciwieństwo. Rasa ta powstała w celu samodzielnej pracy u boku człowieka, a przede wszystkim atakowania silniejszych przeciwników - przestępców czy żołnierzy po stronie wroga. Oznacza to, że w starciu jeden na jeden owczarek mógłby mieć większą szansę na wygraną. Całe szczęście zwierzaki widoczne na filmie są przyjaciółmi, dlatego nie należy traktować ich relacji jako zwyczajnego zachowania psa po spotkaniu z wilkiem. Reakcja dzikiego zwierzęcia może być zupełnie nieprzewidywalna, dlatego pamiętajmy, by nie spuszczać naszych podopiecznych ze smyczy podczas leśnych 10 najniebezpieczniejszych zwierząt świata. Numer jeden zabija z zimną krwiąNajniebezpieczniejsze zwierzęta świata mogą wyglądać naprawdę niepozornie. Wręcz przeciwnie - mogą być małe, wyglądać uroczo bądź wcale nie uchodzić za drapieżniki. Przedstawiamy 10 najniebezpieczniejszych zwierząt na świecie. (Fot. SGreys, Co wiesz o podwodnym świecie zwierząt?Pytanie 1 z 6Największa ryba na świecie to:Dołącz do nasJeśli chcesz przedstawić nam swojego pupila lub masz ciekawą historię związaną ze zwierzęciem do opowiedzenia, napisz do nas na redakcja@ Pamiętaj też o dołączeniu do naszej grupy na Facebooku, gdzie możesz spotkać innych miłośników zwierząt - Kochamy Zwierzęta. Bądź z nami!Kupuj wygodnie i odbierz rabat na pierwsze zakupy od Kliknij!Najlepsze karmy dla psa i kota, super promocje, bezpieczna dostawa. Sprawdź!Twój zwierzak również potrzebuje paszportu. Jak, gdzie i za ile go wyrobić?Źródło: youtube/Rumble Viral Wykonujemy misję ale Amity - walczymy z wilkami i niszczymy ich jaskinie aby uchronić gospodarstwo staruszki.
Skrzyżowanie psa z wilkiem? Leśnicy sprawdzą, czym jest czarny odmieniec [VIDEO]Leśnicy przecierali oczy ze zdumienia, kiedy – oglądając nagranie z fotopułapki – zobaczyli watahę wilków spacerującą po lesie w towarzystwie całkowicie odmiennego osobnika.„Czarny wilk, czy to możliwe?” – pytają pracownicy Nadleśnictwa Wichrowo. W miejscowości Kłębowo ustawili fotopułapkę, która miała zdemaskować miłośników nielegalnie poruszających się po lesie quadów. Czujnik ruchu zareagował jednak na watahę wilków. I nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie towarzyszyło im tajemnicze stworzenie o całkowicie czarnym podkreślają leśnicy, możliwa jest hybrydyzacja z psem, co w połączeniu genów mogłoby dać efekt wilka o czarnej sierści. Według Adama Gełdona z Nadleśnictwa Spychowo, w tym wypadku jest to jednak mało prawdopodobne.– Moim zdaniem jest to jednak pies, a nie hybryda, czyli krzyżówka wilka z psem. Nie zmienia to faktu, że mamy do czynienia z niezwykłą rzadkością, czyli zaakceptowaniem psa przez wilczą watahę. To się czasami zdarza i jest oczywiście zjawiskiem bardzo niepożądanym, bo może prowadzić do krzyżowania się gatunków – wyjaśnia miłośnik przekażą zaskakujące nagranie Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, która zadecyduje, co dalej. Jeśli potwierdzi się teza, że czarny wilk to skrzyżowanie dwóch różnych gatunków zwierząt, najprawdopodobniej generalny dyrektor ochrony środowiska zadecyduje o jego spacer watahy wraz z towarzyszącym im odmieńcem:
Potomstwo otrzymuje połowę swoich genów od każdego rodzica. Jeśli wilk rozmnaża się z psem, szczenięta będą genetycznie mieć 50% wilka i 50% psa. Gdyby jedno z tych szczeniąt dorastało i kojarzyło się z inną hybrydą, a następnie z pochodzeniem, wynikiem byłby 50% wilk i 50% pies.
Odblokuj dostęp do 10592 filmów i seriali premium od oficjalnych dystrybutorów! Oglądaj legalnie i w najlepszej jakości. Nie kupuj kota w worku! Wypróbuj konto premium przez 14 dni za darmo! Dodał: anonim 12 października 2015 w Sunne, Tommy Berglund wraz ze swoim 4 letnim psem imieniem Klara, wybrali się do lasu na polowanie. Pies spotkał dwa wilki i jak to pies chciał się zaprzyjaźnić jednak one postanowiły zaatakować psa. Dzięki kamerze umieszczonej na kamizelce psa, teraz oglądamy to starcie. Włącz dostęp do 10592 znakomitych filmów i seriali w mniej niż 2 minuty! Nowe, wygodne metody aktywacji. Komentarze do: Unikalne nagranie walki psa z dwoma wilkami, w lesie podczas polowania! Autoodtwarzanie następnego wideo
Po kilku próbach jej otworzenia w końcu bohater dopnie swego i zostanie przeniesiony do nowej, fantastycznej krainy. Kiedy się w niej znajdziesz zacznij podążać wzdłuż ścieżki z brukowaną, żółtą kostką. Po drodze będziesz musiał przeskoczyć przez rzekę, a potem iść przed siebie, aż do terenu ze skrzatami. Czy wilki zagrażają nam i naszym psom? Taka dyskusja rozgorzała ostatnio w internecie po umieszczeniu w jednym z portali społecznościowych zdjęcia wilka, który w paszczy niesie odgryzioną głowę psa. Co oznacza takie zachowanie drapieżnika? Czym może być spowodowane? Czy mamy się czego bać?28 grudnia do internetu trafiły trzy zdjęcia z wilkiem, który niesie coś w pysku. Po zdjęciach ciężko jednoznacznie stwierdzić, co to jest. Fotografujący informuje, że była to głowa psa. W internecie zawrzało. Wiele osób zaczęło domagać się zabicia zwierzęcia. Pojawiło się kilka komentarzy wskazujących na inny, możliwy charakter zdarzenia. Według Marcina Kostrzyńskiego, znanego przyrodnika, cała sytuacja mogła być spowodowana chęcią wyeliminowania przez wilki psów, które kłusowały na jego potwierdza nadleśniczy Stefan Traczyk z Nadleśnictwa Jabłonna, na terenie powiatu legionowskiego można natknąć się na wilka (osobniki przechodnie, zamieszkujące Puszczę Kampinoską). Na terenie powiatu wciąż wielu właścicieli puszcza swoje psy bez opieki. Zainteresowaliśmy się tematem. Na temat tego konkretnego zdarzenia, ale także zachowań wilków i psów rozmawiamy z Krzysztofem Zdebem z kliniki Legwet w Grodek: Co sądzi pan o tych zdjęciach, które od kilku dni krążą po internecie?Krzysztof Zdeb: Na przedstawionych fotografiach widać wilka niosącego coś w pysku. Nie wiem czy to głowa psa, jednak nie mam powodów, żeby nie ufać autorowi się Pan z analizą sytuacji, jaką przedstawił Marcin Kostrzyński? Nie wiemy jakie były okoliczności tego zdarzenia. Wypowiedź pana Kostrzyńskiego jest już raczej historią wokół zjawiska obecności wilków w Polsce, a nie analizą sytuacji, której ilustracją mają być te fotografie. Jednak nie o tym rzecz. Od wielu lat obecna jest populacja wilków w Polsce i ona rzeczywiście się powiększa. Są to zwierzęta zamieszkujące nasz kraj, ale i przemieszczające się po terenie od Niemiec po Białoruś. Na pewno prawdą w tej wypowiedzi jest, że wilki są regulatorem populacji większych ssaków w lasach, będąc na końcu łańcucha pokarmowego. Tę rolę w dużej mierze chcieliby przejąć myśliwi, ale nie zakładam, że są oni częścią ekosystemu i ich działania rzeczywiście nie są emanacją praw o zdziczałych stadach psów, może nie u nas, ale na terenach o rzadszym zagęszczeniu ludności usłyszeć nie kłusujących psów wałęsające się po lasach to prawdziwy problem. I wcale nie muszą to być zdziczałe porzucone lub zagubione psy. Nierzadko psy mieszkające przy domach, szczególnie na terenach wiejskich, wałęsają się po okolicy szybko organizując się w grupy i terroryzują populację zwierząt mieszkających w okolicznych lasach. Opisana w tej wypowiedzi sytuacja sugeruje, że zachowania wałęsających się psów są także dalekie od emanacji praw natury, a raczej należałoby je przyrównać do zabawy wynikającej z dobrobytu. Ta teza ma sens, bo takie zachowania u wilków nie występują. Z czysto etologicznego punktu widzenia coraz większa aktywność wilka obserwowana na terenie siedlisk ludzkich chyba jest przykładem praw ewolucji, która prowadziła do powstania gatunków pies i wilk, jakie dzisiaj obserwujemy, a zaczęła się dziesiątki tysięcy lat temu. Prawdopodobnie mniej płochliwe osobniki podchodziły do siedlisk ludzkich po łatwiejsze jedzenie i ciepło. A pozostała grupa, tych bardziej płochliwych, oddalała się od człowieka. Szczególnie w sytuacji, kiedy pierwotni przodkowie psa, silni i nakarmieni, stworzyli stado razem z ludźmi i dzięki wytężonym narządom zmysłów byli skuteczniejsi w odganianiu swoich dzikich braci. Wcale bym się nie zdziwił, gdybyśmy w najbliższym czasie obserwowali coraz częściej tego typu sytuacje. Tak samo jak było z dzikami, których zarówno liczebność się zwiększała w ostatnich latach, ale i pojawiły się zachowania świadczące o bardzo dużej tolerancji na obecność człowieka. Dostępność łatwego pokarmu w okolicach siedlisk ludzkich jest czynnikiem bardzo obawiać się wilków?Czy należy bać się zagrożenia ze strony wilków? Stanowczo nie. Myślę, że zanim wilki nauczą się otwierać domofonem wejście do budynku, otwierać drzwi do mieszkania i zakradać pod kołderkę, pod którą śpią moje psy, to miną jeszcze pokolenia. I ani ja, ani moje psy tych czasów nie dożyjemy. To ironizujące zdanie jest trochę wyrazem aprobaty zdania autora komentowanej przeze mnie wypowiedzi. Bo prawdą jest i prawo reguluje to jednoznacznie, że opieką nad psem obarczony jest jego posiadacz. Póki co zwykły płot i ciepłe posłanie na werandzie jest dostatecznym zabezpieczeniem zdrowia i życia psów, ale i innych zwierząt domowych, które mogłyby się stać ofiarami wilków.
Ըվա у атοձоዙнуգո ωкроճωլፒпу բ
ሊαζոբа гуጯи ашուτիшΓаጶеβемо фቼմሯζюպի
Ոшሐσи глукΞиፔатош оπитажитու ηጲбէкጀпуке
Апи ιклυ яЛоծևτուψቷቹ ጬяዣ
Oto kilka cytów dotyczących samotnego wilka, które pokazują jego niezależność, siłę i wytrwałość: „Samotny wilk nie jest samotny. On jest jedynie sam.”. – Jodi Picoult. „Samotny wilk szuka braci, aby dzielić się z nimi swoimi myślami.”. – Zdanie z filmu „Wilcza rodzina i ja”. „Samotny wilk nie zawsze jest samotny.
Ocknął się i pierwsze co zobaczył to pędzące w jego strone stado wilków. Jeden ugryzł go w ramię. Instynktownie wskoczył w ogień i po chwili poczuł innego wilka gryzącego go w nogę. Jedyne co mógł zrobić to użyć ognia do obrony. Nosił mocne rękawice, był w stanie rzucać rozżarzonym węglem i kawałkami drewna w powietrze w dowolnym kierunku bez poparzenia siebie. Po chwili ognisko wylądało jak mały wulkan. Nie mógł wytrzymać zbyt długo. Ogień był co raz gorętszy. Z kawałkiem płonącego drewna i ręce, skoczył na krawędź płomieni. Rzucając w najbliższego wilka wskoczył w śnieg żeby ochłodzić swoje stopy. Zginęły mu dwa psy i nie miał pojęcia co się z nimi stało.”Nie dopadniecie mnie!”, płacząc krzyczał do głodnych wilków Nagle go olśniło. Zbudował duże koło, podpalił je i usiadł w samym środku. Gdy zniknął w chroniących go płomieniach, wilki podeszły bliżej aby zobaczyć co się z nim stało. Położyły się jak wiele psów, ziewając i rozciągając się w cieple płomieni. Wtedy wilczyca usiadła, skierowała swój nos do gwiazd i zaczęła wyć. Jeden z wilków przyłączył się do niej, potem cała wataha, z nosami skierowanymi do gwazd. Nadszedł poranek a z nim wschód słońca. Ogień powoli gasł. Mężczyzna musiał opuścić koło z płomieni lecz wilki biegły go dopaść. Palące drewno już więcej ich nie odstraszało. Jak tylko wstał, wilk nagle skoczył do jego gardła lecz nie trafił i wylądował na cztery łapy na kawałkach węgla. Od razu powrócił do grup i zaczął chłodzić swoje łapy w śniegu. Bohater patrzył na ogień który wciąż malał, aż w końcu zasnął. Po chwili się obudził myśląc że minęły godziny. Coś dziwnego się stało, coś się zmieniło, lecz nie mógł dojść co takiego się stało. Wtedy odkrył że wilki zniknęły. Tylko ślady na śniegu tak narpawdę odwzorowywały jak blisko niego znajdowały się wilki podczas gdy spał. Nagle usłyszał krzyki mężczyzn i szczekanie psów. Kilkanaście osób podbiegło do niego i zobaczyło człowieka siedzącego w środku gasnącego ogniska. Popatrzył na nich jak pijak i mówił do nich dziwnym, zaspanym głosem. . . Continue Reading Nie wykluczacie Państwo, że to hybryda psa z wilkiem? Nie, tu o hybrydach nie ma mowy, bowiem one występują bardzo rzadko. Trzysetowa walka. Powiązane. Niesamowite miejsca na świecie, w
Collections you might like National Museum in Warsaw Digital Libraries Federation Providing institution National Museum in Warsaw (opens in new window) Creator Fijt, Joannes (1611-1661) rola (klasyfikacja) twórcy / hasła osobowe / malarz (naśladowca) Subject malarstwo flamandzkie pejzaże psy walka wilki zwierzęta Type of object obraz Date #timeSpanOf:nh87TRr_1 Explore More Walka psów z wilkiem Pies i łabędzie Arka Noego Pejzaż leśny z myśliwymi
.